29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009

Στο πλαίσιο του συμποσίου με θέμα «Η γέννηση της δημοκρατίας μέσα από πνεύμα της τέχνης» , σε διοργάνωση του Ινστιτούτου Γκαίτε και της ΑΣΚΤ Αθήνας το οποίο πραγματοποιείται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, παρουσιάζεται έκθεση ελλήνων καλλιτεχνών με τίτλο “Ιn dire(ct) democracy”- Άμεση δημοκρατία, Beuys και σύγχρονη τέχνη – 8 καλλιτεχνικές προσεγγίσεις σε επιμέλεια Γκέλης Γρυντάκη και Μαργαρίτας Καταγά που σχολιάζει το αίτημα της άμεσης δημοκρατίας σήμερα και θέτει ερωτήματα για το πολιτικό στοιχείο στην σύγχρονη τέχνη σε σχέση με το έργο του Μπόις.

Το συμπόσιο λαμβάνει χώρα με αφορμή την άκρως καίρια κοινωνικοπολιτική πρόταση που κατέθεσε ο γερμανός καλλιτέχνης, μέσα από το έργο του και τις δράσεις του : το δικαίωμα της άμεσης συμμετοχής του ατόμου στη βελτίωση και την πρόοδο των συλλογικών ενεργειών, την θέσπιση της άμεσης δημοκρατίας με την τέχνη ως κύριο αντικείμενο της δομής μίας κοινωνίας.  Τη σημερινή  εποχή όπου κλονίζονται καθημερινά τα ιδεολογικά σημεία της δημοκρατίας, ξεπροβάλλουν μεταβατικές πολιτικο-θεσμικές στάσεις και συνεχώς εισάγονται στην καθημερινότητα νέα βιοπολιτικά μοντέλα παραγωγής, ο καλλιτέχνης αποτελεί θεωρητικά το σύμβολο της ελευθερίας της έκφρασης και ορίζει την καθημερινότητα μέσα από τον διπολικό άξονα κρίση-φαντασία.

Με γνώμονα την ιστορική εξέλιξη του καλλιτέχνη στο πολιτικό γίγνεσθαι, κατά τον μοντερνισμό και μετέπειτα και με αφορμή τη σχέση του πολιτικού ακτιβισμού με τη δράση στη δημόσια σφαίρα, παρουσιάζονται 8 καλλιτεχνικές προσεγγίσεις, με σύγχρονο «πολιτικό» λόγο σε σχέση με τα προβλήματα που θέτουν οι σημερινοί μηχανισμοί της δημοκρατίας. Με βάση τον κοινωνικό αντίλογο που προκαλεί η δράση της Άμεσης δημοκρατίας που εισήγαγε ο Μπόις, παρουσιάζονται τα έργα-εισηγήσεις των εξής καλλιτεχνών: Αντώνης Βολανάκης,  Γιώργος Διβάρης, Μαρία Πασχαλίδου, Λία Πέτρου, Χρήστος Πόνης, Μαρία Σαρρή, Δημήτρης Χαλάτσης, Ιnto the pill

Το «ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ για την  άμεση δημοκρατία» (OMNIBUS for Direct Democracy in Germany), πνευματικό «γέννημα» του Μπόις και υλοποίηση του μαθητή και συνεχιστή του, Γιοχάνες Στάτγκεν, το οποίο διασχίζει την Ευρώπη από το 1987(Documenta 8), θα σταθμεύσει στην ΑΣΚΤ, αποτελώντας αφορμή και ταυτοχρόνως πλατφόρμα για συζητήσεις και πολιτιστικές δράσεις.

Ώρες έκθεσης: 2μμ-8μμ.

“In dire(ct) democracy”

Direct democracy
Beuys and contemporary art – 8 artistic approaches

School of Fine Arts, Athens, Greece

29 September – 3 October 2009

Τhe exhibition “In dire(ct) democracy”-Direct democracy, Beuys and contemporary art – 8 artistic approaches, curated by Gelly Grindaki and Margarita Kataga, is presented in the School of Fine Arts as an integral part of the conference “The birth of democracy through the spirit of art”, organized by the Goethe Institute and the School of Fine Arts. The exhibition comments on the actual demand of today for a system of direct democracy. It is aiming to set a number of issues regarding the actual relation between the “political” and art as initially developed by the German artist Joseph Beuys.

The conference examines the ideological and socio-political stance developed by Beuys through his works of art and actions; Beuys supported through his multi-faceted oeuvre, the right of the individual to participate directly in the actual collective actions within society via the power of art. Taking into account the concepts of political activism and artistic action in the public sphere, eight artistic approaches are set in presentation and creative dialogue, raising issues and questions in relation to the political and societal mechanisms which are set ‘in favor’ of democracy. Eight different works-proposals are presented by the artists Antonis Volanakis, George Divaris, Maria Paschalidou, Lea Petrou, Christos Ponis, Maria Sarri, Dimitris Halatsis, Intothepill, taking as a starting point the political alternative of a regime based on a form of direct democracy and the counter–speech which arises eventually through such a perspective.

Omnibus for Direct Democracy, the spiritual mobile creation of Beuys – which was fully completed and put in action by Beuys’ student Johaness Stuttgen- traveling all over Europe ever since 1987 (starting in the city of Kassel, Germany during Documenta 8) will visit and park for a few days at the School of Fine Arts in Athens. Its symbolic presence is the key point for the development of discussions and political acts within the premises of the university.

Opening hours: 2-8 pm, daily

Το 1972 στην Documenta 5 η συμμετοχή του Μπόυς γίνεται με ένα “γραφείο πληροφοριών” όπου συζητιέται ανοιχτά το θέμα της Άμεσης δημοκρατίας. Το γραφείο, πίσω από το οποίο κάθεται επί 100 ολόκληρες μέρες ο Joseph Beuys και συζητά ανοιχτά  με το κοινό, κοσμείται επίσης από ένα ρόδο -όπως άλλωστε βλέπουμε και στο φωτογραφικό έργο We won’t do it without the rose όπου ο Μπόυς συζητά μπροστά από το προκείμενο ρόδο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μικρή εγκατάσταση που αποτελείται από ένα ογκομετρικό σωλήνα μέσα στον οποίο επιβιώνει ένα -κόκκινο- τριαντάφυλλο. Τι να αντιπροσωπεύει το πορφυρό ρόδο για τον Μπόυς; Είναι το σοσιαλιστικό όνειρο; Ή η φυσική διαδικασία ενδοσκόπησης που οδηγεί αναπόφευκτα προς την επανάσταση; Το- κοινωνικό- μπουμπούκι που σταδιακά μετατρέπεται σε εύμορφο και εύοσμο τριαντάφυλλο, μια φυσική διεργασία που οδηγεί σε μια -επαναστατική- αλλαγή. Και όλο αυτό μέσα σε έναν ογκομετρικό σωλήνα, ένα εξάρτημα εργαστηρίου που αντιπροσωπεύει την επιστημονική έρευνα. Η επανάσταση γαρ, μέσα από την προσωπική, εμπειρική αναζήτηση. Αλλά και το τεχνητό-επιστημονικό στην υπηρεσία του φυσικού. Οι ριζοσπαστικές απόψεις του Μπόυς καθώς και η πίστη του στην επιστήμη συνδυάζονται εδώ ευκρινώς. Η εν λόγω εγκατάσταση πάντως ονομάζεται Rose für direkte Demokratie (Ρόδο για την Άμεση δημοκρατία).

Στις 24 του Ιουλίου που μας πέρασε εορτάστηκαν τα 35 χρόνια από την ανάκαμψη της Ελληνικής Δημοκρατίας. Σε μια χρονιά όμως σαν αυτή που διανύουμε που ξεκίνησε με τον απόηχο των γεγονότων του περασμένου Δεκεμβρίου, συνεχίστηκε με τις εξελίξεις πάσης φύσεως πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων και κορυφώθηκε με την εκκωφαντική αποχή των εκλογών του Ιουνίου, η λέξη εορτασμός θα μπορούσε να ακουστεί και ως τραγική ειρωνεία.

Προφανώς το μπουμπούκι της Ελληνικής Δημοκρατίας μέσα στα τελευταία χρόνια μαραίνεται.

Η σύγχρονη “δημοκρατική” Ελλάδα, άκαμπτη και περίτρανα προσκολλημένη σε ένα ένδοξο μεν ανεπίστρεπτο δε παρελθών, κοιμάται ήσυχα αγκαλιά με το κουφάρι μιας δημοκρατίας προ πολλού αποδημούσας στο πάλαι πότε -35 ήδη ετών- νυφικό της κρεβάτι ωσάν την Φοκνερική Έμιλι. Κι αν ακόμα καλύπτει επιτήδεια τη μυρωδιά της αποσύνθεσης -την οποία και τείνουμε αφελώς να συνηθίσουμε- ενίοτε αυτή “σκανδαλωδώς” διαφεύγει και μόνο τότε ο κόσμος προβληματίζεται και αντιδρά μπροστά στα περίτρανα σημάδια της κοινωνικής σήψης.. Και μόνο τότε βεβαίως ξεκινούν ουσιαστικές συζητήσεις.

Συνομιλώντας σε μια γλώσσα που απευθύνεται σε επίπεδα της ανθρώπινης αντίληψης πέραν του αρθρωμένου λόγου η τέχνη είναι ένα καίριο μέσον διερεύνησης της εικόνας της κοινωνίας και των προσδοκιών του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και εφαλτήριο σκληρής κοινωνικής κριτικής. Ο ίδιος  εξάλλου ο Μπόυς πίστευε ότι το πραγματικό έργο τέχνης οφείλει να διαπερνά την κοινωνία και να θέτει κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα. Ως εκ τούτου ο χώρος της τέχνης όφειλε πάντα να είναι-αν μη τι άλλο- ένας κατεξοχήν χώρος δημοκρατικής έκφρασης.

Χωρίς να επιχειρούμε να ορίσουμε πολιτεύματα -γι’ αυτό ευτυχώς υπάρχουν οι πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες- επιθυμούμε να αφουγκραστούμε το πως αντιλαμβάνεται ο σημερινός Έλληνας αυτό που τόσο αβίαστα ονομάζεται δημοκρατία από πολιτικούς και μίντια, τι περιμένει και τι εισπράττει από αυτή. Τι μάθαμε στο σχολείο ως δημοκρατία και τι συναντήσαμε στον πραγματικό κόσμο. Που τη βρίσκουμε και που δεν τη βρίσκουμε.

Μετά από έναν αιώνα ουσιαστικών αγώνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και λόγω ακριβώς αυτών αναρωτιόμαστε ηχηρά – μέσα από αυτό το εγχείρημα – αν η πραγματική δημοκρατία-και δη η άμεση- είναι άλλη μια ουτοπία.. Πόσο αληθινό και πόσο σύγχρονο ήταν και είναι το πολιτικό και καλλιτεχνικό όραμα του Μπόυς. Και τελικά το κρίσιμο ερώτημα πάντα παραμένει το εάν και πως μπορεί η τέχνη να θέσει γόνιμα πολιτικά ερωτήματα.

Η εικαστική αναζήτηση βεβαίως απέχει μακράν της επιστημονικής καθότι διατρέχει την κοινωνία σε διαφορετικές τροχιές. Μέσα από αυτές τις τροχιές ο Αντώνης Βολανάκης δημιουργεί ένα ιδιόμορφο τρίο εκκινούμενος από την ανθρωποσοφία του Ρούντολφ Στάινερ –τρανός εμπνευστής του Μπόυς-  και προκαλώντας τον θεατή να εξηγήσει με τον δικό του τρόπο στο λαγό-που αναμένει στην έκθεση- τις εικόνες που του παράγονται από το τριπλό ιδανικό κοινωνικό μοντέλο του Στάινερ, την οξεία πολιτική-αλλά και ποιητική- ματιά του Θερβάντες και από τον κυκλικό -και ατέρμονο γαρ- ονειρικό κόσμο των λογοτεχνικών Φίνεγκαν. Και με όποια σειρά θέλει. Ο Γιώργος Διβάρης πάλι, απομονώνοντας σκόρπιες αλλά σαφείς εικόνες από πολεμικές ανταποκρίσεις, επισημαίνει επικριτικά ως Υπεροψία τόσο την αλαζονεία της εξουσίας, όσο και την αδράνεια του ενημερωμένου μεν αμέτοχου δε σύγχρονου πολίτη. Για τη Μαρία Πασχαλίδου η άσκηση της δημοκρατίας σήμερα όχι μόνο δεν αντιτάσσεται στον αποκλεισμό και την επιβολή ομοιογένειας αλλά και στρατεύεται υπέρ μιας απειλητικά επεκτεινόμενης βιοπολιτικής, ενώ η καρτ-ποστάλ παραδεισένια εικόνα της Ελλάδας που άλλα υπόσχεται και άλλα προσφέρει σε μετανάστες και μη, υπονομεύεται σκωπτικά από τη Λία Πέτρου σε ένα έργο-σχόλιο των δύο όψεων της κάθε αλήθειας. Και αν από τη μία οι απροσδιόριστες γλυπτικές φόρμες του Χρήστου Πόνη που υπαινίσσονται βιομηχανικά αγαθά διεκδικούν το-δημοκρατικό- δικαίωμα του καλλιτέχνη στον αυτοπροσδιορισμό αποτείνοντας φόρο τιμής στα αυτοαναφορικά γλυπτά του Μπόυς, ο Δημήτρης Χαλάτσης ως αντίπαλο δέος αποδομεί τόσο το χτίσιμο μιας θρυλικής προσωπικής μυθολογίας όσο και τις δημοκρατικές δηλώσεις του Γερμανού καλλιτέχνη – σαμάνου παραφράζοντας εμπράκτως την περίφημη «υπερτιμημένη σιωπή του Ντισάν» σε «υπερτιμημένο λόγο του Μπόυς».

Η Μαρία Σαρρή ψάχνει εκφάνσεις της δημοκρατίας στο φιλόξενο διαδίκτυο μέσα από ένα βίντεο στο you tube που, παρά τους ανήλικους πρωταγωνιστές του, καταφέρνει και γίνεται ένα υποτυπώδες πεδίο μάχης εθνικών διεκδικήσεων αλλά και προβολής της πίκρας και των τραυμάτων ενός πολέμου ενώ τέλος οι In to the Pill επανερμηνεύουν τη σύγχρονη ασθμαίνουσα Αθηναϊκή πραγματικότητα μέσα από παράδοξες θεωρίες συνομωσίας, σχολιάζοντας έτσι την εσκεμμένη παραμόρφωση της πληροφορίας από τα ΜΜΕ και τη σχετικότητα του πραγματικού.

Για να τριτώσουμε με τα προσφιλή στον Μπόυς άνθη η Γερτρούδη Στάιν είχε πει  “ένα ρόδο είναι ένα ρόδο είναι ένα ρόδο”. Πέρα από τις λέξεις και τα σύμβολα υπάρχει μια καταιγιστική πραγματικότητα. Την οποία τα οράματα οφείλουν να αφουγκράζονται. Η λέξη δημοκρατία δεν είναι μόνο αυτό που υπήρξε το χρυσό αιώνα, δεν είναι ένα σύμβολο της αρχαίας Ελλάδας -σαν την ακρόπολη σε καρτ ποστάλ. Ούτε το ότι ζούμε εδώ που ζούμε -και απ’ όπου κάποτε ξεκίνησε – την εξυπακούεται. Η δημοκρατία είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να διεκδικείται διαρκώς. Κι αν ακόμα στην ιδανική μορφή της είναι μάλλον απροσέγγιστη για την κοινωνία μας, ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει καλύτερος αν πάψουμε να πιστεύουμε στις ουτοπίες.

Και η τέχνη ήταν και είναι η υπερευαίσθητη οθόνη των ανθρώπινων προσδοκιών και δη ουτοπιών.

Γκέλυ Γρυντάκη

Σύμφωνα με τη γερμανίδα φιλόσοφο Hannah Arendt, κρίνουμε με βάση το παρόν, τουτέστιν η πραγματική ελευθερία της κρίσης ορίζει την κατεξοχήν «πολιτική πνευματική ικανότητα»[2]

Mε αυτό το όραμα, της κριτικής συνδιαλλαγής, δημιουργήθηκε μια πλατφόρμα καλλιτεχνικής έκφρασης όπου η «γλώσσα» και το «λεξιλόγιο» πολιτικών εννοιών και θεσμών αμφισβητείται, αποδομείται και επαναπροσδιορίζεται μέσω μιας προσωπικής, υποκειμενικής διαλεκτικής, η οποία έχει τη δύναμη να γίνει συλλογική «ανησυχία». Οι καλλιτέχνες της έκθεσης Ιn dire(ct) democracy εξετάζουν την πολιτική σκέψη, και τα ορατά και τα αόρατα, οιονεί κρυφά, στοιχεία που βιώνουν στη κοινωνία που ζουν – η οποία ορίζεται ως δημοκρατική. Αποτελεί ευτυχή λύτρωση η ελευθερία κατάθεσης πολιτικού λόγου μέσω της εικόνας, μέσω της εικαστικής έκφρασης και συνύπαρξης. Γίνεται «αγωγός» έμπνευσης και εναρκτήρια δύναμη κοινωνικής κριτικής η υπερβατική και ουτοπική μορφή της άμεσης δημοκρατίας που οραματίστηκε ο Γιόζεφ Μπόυς, κοινωνός μετα-ιδεών και μηχανισμών ονείρων…

Μαργαρίτα  Καταγά

[2] Arendt, Ηannah, Yπόσχεση Πολιτικής, Αθήνα, Κέδρος, 2009

-Πως είναι δυνατόν (με ποιο οπτικό «συντακτικό» και με ποιο μέσο) να ενσωματωθεί σε μια εικόνα, όλη η εμπειρία της «θρυμματισμένης» εικαστικής πραγματικότητας που ζω και που διαχέεται σε πολυμεσικές, και όχι μόνο, προσλήψεις εικόνων της καθημερινότητας.

-Πως μέσα σε αυτό τον «θόρυβο» των εικόνων (εικόνες των ΜΜΕ, έντυπων τηλεοπτικών ή ψηφιακών), είναι δυνατόν να διατυπωθεί αποτελεσματικά μια εικαστική πρόταση η οποία να έχει χαρακτηριστικά ενός έργου τέχνης.

Μοιραία οδηγήθηκα να επεξεργάζομαι τις πιο δυνατές εικόνες οι οποίες μεταξύ αυτών ήταν οι βομβαρδισμοί που αναμεταδίδονταν κάθε τόσο από τα δελτία ειδήσεων. Αυτό όμως που με έκανε να σταθώ σε αυτές τις εικόνες δεν ήταν η περιγραφή των βομβαρδισμών αυτών καθ’ αυτών αλλά πως εξελισσόταν οι προσλήψεις των εικόνων αυτών από τον οικείο και «ασφαλή» χώρο που κατοικούμε.

Σύμφωνα με αυτήν την οπτική γωνία γινόμουν μάρτυρας μιας ακούσιας στρατηγικής στην οποία επιβαλλόταν από αυτές: της Υπεροψίας. Έτσι από το 2005 και μετά η έννοια αυτή με την διττή της σημασία (κοίταγμα από ψηλά και αλαζονεία) με απασχόλησε σε μια σειρά έργων και εγκαταστάσεων.

Γιώργος Διβάρης

Το Intothepill είναι μια καλλιτεχνική πλατφόρμα που δραστηριοποιείται με σκοπό την ανάπτυξη ενός κοινού τόπου ανταλλαγής και συνεργασίας, τη δημιουργία δικτύων, την έρευνα και τον πειραματισμό, με καλλιτέχνες που ασχολούνται με τα νέα μέσα.

Λειτουργεί από τις αρχές του 2006 και εκδίδει ψηφιακά τεύχη στο Internet (intothepill.net) με έργα βίντεο Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Έχει συμμετάσχει σε πολλά video-festival, ενώ έχει οργανώσει εκθέσεις σε γκαλερί, μουσεία και ανεξάρτητους  χώρους τέχνης.

Την βασική ερευνητική ομάδα του intothepill αποτελούν οι: Γιάννης Ισιδώρου, Λίνα Θεοδώρου, Γιάννης Γρηγοριάδης, Κατερίνα Ηλιοπούλου.

Selected Projects/Screenings

2009, Διευρημένες Οικολογίες, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
2009, Intothepill Vol.1, Sync Festival Athens

2008, Εικαστικό πανόραμα στην Ελλάδα 3, «Και τώρα?», επιμέλεια Χριστίνα Πετρινού, Μονή Λαζαριστών, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη.

- «Athens by sound», Ελληνικό περίπτερο, 11η  Διεθνής Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής, Βενετία.

-Art-Athina 08, «Athensville», Parallel Plan, Helexpo, Αθήνα.

-«Ο 20ος  αιώνας σε video»,Τριανόν Filmcenter, Αθήνα.

2007

-«Karaoke poetry bar by intothepill.net», ’417′ project space, παράλληλες εκδηλώσεις της 1ης Μπιενάλε της Αθήνας.

-«Her(his)tory», Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Αθήνα.

2006 “Intothepill”, E31 Gallery, Αθήνα.

CLIPS, Galerie Nord, Βερολίνο.

UNITED BAC! 06, Βαρκελώνη.

English CV/ Intothepill

Intothepill is an artists’ platform whose purpose is the development of a common ground of exchange and collaboration, the creation of networks and the research and experimentation among artists who are involved with new media. The core of the research team of intothepill is made up of Yiannis Isidorou, Lina Theodorou, Yiannis Grigoriadis, Katerina Iliopoulou.
It was founded in 2006 and it publishes e-issues periodically (intothepill.net), presenting works by Greek and international artists. It has participated in festivals, and exhibitions in galleries, museums and independent spaces as the following:

2009, Expanded Ecologies, National Museum of Contemporary Art (EMST), Athens
2009, Intothepill Vol.1, Sync Festival Athens

2008, Visual arts in Greece 3, “And now?”,  Moni Lazariston, State Museum Of Contemporary Art, Thessaloniki,

2008 “Athens by sound”, Greek pavilion, 11th International Architecture Exhibition Venice Biennial

2008Art-Athina 08, “Athensville”, Parallel Plan, Helexpo, Athens

2007 “20th century on video”, Trianon Filmcenter, Athens

2007 “Her(his)tory”, Museum of Cycladic Art, Athens

2007 “Karaoke poetry bar by intothepill”, ’417′ project space, Parallel project of the 1st Athens Biennial Destroy Athens,

2007 CLIPS, Galerie Nord, Berlin
2006 UNITED BAC! 06, Barcelona

2006 “Intothepill”, E31 Gallery, Athens

Video, 2009,  21minutes, DV

[....Μπορεί να φανεί σε πολλούς αστείο να πεις ότι αν το 6 ήταν 9, το σύμπαν θα ήταν διαφορετικό κι όμως, όταν μιλάμε για λάθος, μιλάμε πάντα για αριθμούς. Η γλώσσα...οι λέξεις, δεν υπόκεινται σε λάθη, οι αριθμοί αντιθέτως...]

Πως δυο πλημμυρισμένα υπόγεια εκκινούν τον νοσογόνο κύκλο στη  περιοχή του Μεταξουργείου; Συνδέεται η γνώση με την βία; Τι κρύβει στ’αλήθεια το πανό που καλύπτει το εγκαταλειμένο κτίριο του ΙΚΑ στην οδό Πειραιώς; Πως εξηγείται η  αύξηση των μικροπωλητών στην πλατεία Βικτωρίας και στην οδό Πατησίων; Ποιοι γνώριζαν ότι η μετάλλαξη του γονιδίου DRD4 θ άλλαζε το επιχειρηματικό χάρτη του κέντρου; Μπορεί ο τριγωνισμός της  πλατείας Κάνιγγος να είναι η αιτία της κοινωνικής ανυπακοής; Γιατί υπάρχει η πινακίδα που ακτινοβολεί στην πλατεία Κουμουνδούρου ; Ποιά είναι η αιτία για τις αυτοκτονίες μεταναστών στο “στοιχειωμένο” ρέμα της οδού Πέτρου Ράλλη;

Μήπως πρόκειται για ένα καλοστημένο σχέδιο που σκοπό εχει την αλλαγή του πεπρωμένου μιας πόλης?

Οι απορίες καθοδηγούν και εξουσιάζουν

Η unisol ερευνά και αποκαλύπτει: Τις  αρχές που καταπατήθηκαν, τα σφάλματα που συγκαλήφθηκαν, τα δεδομένα που διαστρεβλώθηκαν, οδηγώντας σε ανισορροπία και παρακμή το κέντρο της Αθήνας. Σε σίγουρη αποτυχία την εφαρμογή κάθε σχεδίου σωτηρίας του.

7ATHENS24: Οι απαντήσεις που θα σημάνουν το τέλος της κάθε αυταπάτης.

*Οι πρόσφατες δυσμενείς οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις έχουν δημιουργήσει έκρυθμο κλίμα και έχουν κινητοποιήσει διάφορες ομάδες πολιτών σε δράσεις με επαναλαμβανόμενες καταγγελτικές διαμαρτυρίες, οι οποίες πολλές φορές καταλήγουν σε έντονα ξεσπάσματα οργής.

Προβληματισμοί έχουν διατυπωθεί σε σχέση με την αποτελεσματικότητα αυτών των κοινωνικών “εξεγέρσεων”, ως προς την «συμβολή» τους στην επίλυση των προβλημάτων αλλά και ως προς την ταυτότητα και τον χαρακτήρα τους.

Μια τραγική διαπίστωση είναι ότι στην σημερινή Ελλάδα επικρατεί διαφθορά σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, η οποία σε συνδυασμό με την έλλειψη κάποιου πολιτικού σχεδιασμού για την καταπολέμησή της, οδηγεί τους ανθρώπους σε αδιέξοδο.

Η γενίκευση της απαισιοδοξίας και του κυνισμού στο κοινωνικό σύνολο χαρακτηρίζουν αυτήν την περίοδο κρίσης. Η αδυναμία εύρεσης λύσεων, καθώς και μιας οποιασδήποτε προοπτικής αποκατάστασης της συνολικής ευημερίας και ανάπτυξης, γεννά την απόγνωση και εγκαθιστά έναν υπόγειο παραλογισμό μέσα στην καθημερινότητα.

Tα προβλήματα που συσσωρεύονται στα μητροπολιτικά κέντρα, μοιάζουν να είναι κοινά. Αποδεσμεύονται από το τοπολογικό-αρχιτεκτονικό περιβάλλον του κάθε σημείου, και συνεπώς της ιστορίας του, δημιουργώντας έναν νέο τόπο, «μη βιωμένο», σβήνοντας τις αναμνήσεις και αλλάζοντας την καθημερινότητα.

Βάσει όλων των παραπάνω και θεωρώντας αυτή τη περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη, το intothepill ίδρυσε μια ερευνητική ομάδα με την επωνυμία UNISOL  για να μελετήσει τη ψυχολογία μαζικών κοινωνικών φαινομένων στην Ελλάδα σε παροντικό χρόνο.

Μέσω του πειραματικού ερευνητικού εργαστηρίου της UNISOL συγκεντρώνουμε στοιχεία, ντοκουμέντα και ιδέες για να τα χρησιμοποιήσουμε με διάφορους επικοινωνιακούς τρόπους, έτσι ώστε να θέσουμε ερωτήματα, και να αντιδράσουμε στις προβληματικές δομές της σύγχρονης κοινωνίας. Κάνουμε προβλέψεις για μελλοντικές εξελίξεις, αφυπνίζοντας, ευαισθητοποιώντας αλλά και προκαλώντας το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε.

Στο πρόσφατο έργo 7athens24  αναφερόμαστε στον ρατσισμό, στην οικονομική κρίση, την εγκληματικότητα, την υποβάθμιση περιοχών, θέματα  που δημιουργούν την δυστοπία της σύγχρονης Αθήνας. Προσπαθούμε να δώσουμε πιθανές εξηγήσεις για την ραγδαία αύξηση των φαινομένων αυτών ακολουθώντας αρκετά ανορθόδοξες και παράτολμες θεωρίες, οικειοποιούμενοι τη γλώσσα του “συνωμοσιολογικού ντοκυμαντέρ”.
Στο έργο μελετάμε την μιντιακή εικόνα, την πηγή προέλευσης της πληροφορίας και τη μετάλλαξή της σύμφωνα με πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες. Επειδή μας ενδιαφέρει ο πειραματισμός πάνω σε νέες αφηγηματικές δομές χρησιμοποιούμε την ειρωνεία και την υπερβολή μέσω κατασκευασμένων (φανταστικών) σεναρίων που αναφέρονται σε  πραγματικά γεγονότα. Ενεργοποιώντας τους γνωστούς μηχανισμούς χειραγώγησης των μίντια, το κέντρο του ενδιαφέροντος μετατοπίζεται συνεχώς  παρασέρνοντας τον θεατή σ’ένα κυκεώνα «τεκμηριωμένων» υποθέσεων, όπου το πραγματικό μετατρέπεται σε κενό σημείο.

Για το intothepill

Γιάννης Γρηγοριάδης
Λίνα  Θεοδώρου
Γιάννης Ισιδώρου