Η έννοια της Υπεροψίας στα έργα μου

Περίπου από το 2000 και μετά και έτσι όπως εξελισσόταν η καλλιτεχνική μου έρευνα, με απασχολούσαν κυρίως δύο ζητήματα:

-Πως είναι δυνατόν (με ποιο οπτικό «συντακτικό» και με ποιο μέσο) να ενσωματωθεί σε μια εικόνα, όλη η εμπειρία της «θρυμματισμένης» εικαστικής πραγματικότητας που ζω και που διαχέεται σε πολυμεσικές, και όχι μόνο, προσλήψεις εικόνων της καθημερινότητας.

-Πως μέσα σε αυτό τον «θόρυβο» των εικόνων (εικόνες των ΜΜΕ, έντυπων τηλεοπτικών ή ψηφιακών), είναι δυνατόν να διατυπωθεί αποτελεσματικά μια εικαστική πρόταση η οποία να έχει χαρακτηριστικά ενός έργου τέχνης.

Μοιραία οδηγήθηκα να επεξεργάζομαι τις πιο δυνατές εικόνες οι οποίες μεταξύ αυτών ήταν οι βομβαρδισμοί που αναμεταδίδονταν κάθε τόσο από τα δελτία ειδήσεων. Αυτό όμως που με έκανε να σταθώ σε αυτές τις εικόνες δεν ήταν η περιγραφή των βομβαρδισμών αυτών καθ’ αυτών αλλά πως εξελισσόταν οι προσλήψεις των εικόνων αυτών από τον οικείο και «ασφαλή» χώρο που κατοικούμε.

Σύμφωνα με αυτήν την οπτική γωνία γινόμουν μάρτυρας μιας ακούσιας στρατηγικής στην οποία επιβαλλόταν από αυτές: της Υπεροψίας. Έτσι από το 2005 και μετά η έννοια αυτή με την διττή της σημασία (κοίταγμα από ψηλά και αλαζονεία) με απασχόλησε σε μια σειρά έργων και εγκαταστάσεων.

Γιώργος Διβάρης